Training Lage lesse 24 Januari 2009

Afgelopen zaterdag werd er om 10u in Houyet afgesproken voor wat de eerste “nationale training” zou worden met Marc Richard, zoonlief zat dan wel in het warme San Diego, toch stond hij er om ons stevig te laten trainen. 
De zware regenval van donderdag en vrijdag hadden ervoor gezorgd dat de parking in Houyet werd omgetoverd tot een stukje van de Lesse … dat beloofde voor de rest van de afdaling. 
In de voormiddag werd er rustig in groep afgevaren om terug een beetje te wennen aan stromend water, en daar was er op die moment zeker genoeg van. Grote verbazing was er wel als we aan Walzin kwamen en zagen dat er van een barrage geen sprake meer was. Dit had ik nog nooit gezien. Pont-à-Lesse zag er ook een pak anders uit, al viel het achteraf bekeken beter mee dan eerst gedacht.
Na een korte middagpauze stonden we ’s middags terug in Houyet voor een tweede afdaling. De lesse had zich al weer een beetje teruggetrokken en was op weg om weer binnen zijn oevers te treden. Deze keer geen rustige groepsuitstap maar een stevige tempo training van boven tot beneden. Het gevoel was niet super maar dit was waarschijnlijk enkel te wijten aan het vele water waardoor het zwaar trekken werd om vooruit te gaan. De eerste echte test van mijn nieuwe boot was zeker een succes.
Volgende week staan we er weer, al zullen we het dan spijtig genoeg met een pak minder water moeten stellen.

Wintercup Lier 17 Januari 2009

Na een goeie week van ziek zijn lag ik vorige zaterdag (een beetje tegen beter weten in) toch aan de start van de wintercup op de Nete in Lier. 
6 km stroomaf met een stevige tegenwind gevolgd door 6 km stroomop was het recept voor een heuse marteltocht. Na een behoorlijk goeie start werd ik al snel bijgehaald door Natacha, Loes, Tine, Tina, Tom Coppens, Paul Rombaut, … door de strakke wind moest ik dit groepje spijtig genoeg bijna direct laten gaan en was ik na 15 minuten al op mezelf aangewezen. Maar geen paniek, de weg was nog lang en bij het keerpunt aan de spoorwegbrug in Duffel lag ik nog niet super ver achter. Met de wind in de rug zette ik alles op alles om zo snel mogelijk terug aansluiting te vinden in het voorliggende groepje. De terugweg vlotte duidelijk beter en al snel had ik het groepje weer te pakken. Met nog zo’n 20 à 25 minuten te gaan legde ik me vooraan in het groepje wat het een pak makkelijker varen maakte. Op 15 minuten van de aankomst begon ik stilaan het tempo op te drijven waardoor we uiteindelijk nog met 2 van de 6 overbleven en ik totaal uitgeput als 2de dame in afdaler (1’ na Natacha) over de finish kwam. Tine werd 1’30 later nog knap 3de dame, de examens en vooral het missen van vele trainingen daardoor, hadden duidelijk hun tol geeïst.

Het nieuwe jaar:

Langs deze weg wens ik jullie allemaal het allerbeste voor 2009. Hopelijk wordt het voor iedereen een jaar om van te smullen op elk gebied.

Na een periode van cadeautjes, kerstbomen, nieuwjaarsbrieven, champagne, onmogelijk veel eten en een hoop gefeest is het weer tijd om aan de slag te gaan en om nog eens een blogje te plaatsen.

19 December trokken Guy en ik samen met zijn ouders, Tine, Bram, Wim, Ann en Pietertje naar het Zwitserse Les Collons voor een weekje sneeuwpret in les 4vallees. De weken voordien waren de sneeuwgoden ons zeer goed gezind geweest waardoor we konden genieten van een week met perfecte sneeuw, zalig weer en een geweldige kerstsfeer. ’s Avonds konden we in onze chalet genieten van een plonsje in de jacuzzi of een beetje opwarmen in de sauna, … Samengevat, een week om nooit meer te vergeten.

Na de skivakantie konden we weer volop beginnen trainen voor de rivierwedstrijden al besliste de vriestemperaturen daar de laatste weken anders over. Vanaf eind 2008 konden we elke keer opzoek naar een stukje water zonder ijsblokken, zo werd er afgewisseld tussen hazewinkel, Vilvoorde, de dijle in Leuven, de Nete in Lier, …
Sinds gisteren zijn de temperaturen weer de hoogte in gegaan dus hopelijk is het nu gedaan met al die koude.

Zaterdag staat de Wintercup in Lier op mijn programma, al is mijn deelname nog helemaal niet zeker, een lastige maag- en darmontsteking heeft mij al een week in zijn macht en heeft al mijn reserves opgevreten. Ik zal de volgende dagen dus eerst terug een beetje op krachten moeten zien te komen vooraleer ik zou kunnen meedoen.

Moeilijke mensen …

We horen als kajakkers niet bepaald bij het ras van de makkelijke, snel tevreden mensen. Nee hoor, over de waterstanden op een rivier bijvoorbeeld zijn we niet snel “content”.

Het was me dit jaar al wat, de eerste grote internationale wedstrijd werd op vrijdag nog bijna afgelast wegens veel te weinig water en de dag nadien bijna afgelast wegens veel te veel water door zware nachtelijke onweders.
De paasstage in het spaanse Sort werd geteisterd door dagen van zware sneeuwval en het WK in het Italiaanse Ivrea viel bijna letterlijk en figuurlijk in het water door aanhoudende regen met zware overstromingen tot gevolg.
En ook nu ziet het ernaar uit dat de laatste grote wedstrijd van het jaar op het punt staat om afgelast te worden. Het zuiden van Frankrijk werd afgelopen weekend wakker gehouden door zware onweders waardoor de Ardèche gisteren op vele plaatsen over het alarmpeil stroomde.
Ondertussen is het water alweer enkele meters gezakt maar de weersverwachtingen van de volgende twee dagen zien er nog steeds niet al te best uit. Het is en blijft dus bang afwachten of we woensdagavond al dan niet moeten vertrekken.

Wordt vervolgd …

Aftellen …

Over een dikke week vertrek ik, voor mijn wat mijn 5de Ardéche avontuur zal worden.
De voorbereiding zal nog nooit zo goed geweest zijn, het aantal getrainde kilometers nog nooit zo veel en de motivatie nog nooit zo groot. Dit heeft bijzonder veel de maken met mijn K2 maatje, na vele jaren gezeur aan zijn hoofd heeft hij eindelijk toegegeven, jaja op 8 november kom ik samen met mijn eigen ventje aan de start van de Ardéche marathon.

Anderhalve week geleden konden we onze vorm al eens testen op de marathon van de Lesse. Hier eindigden we na 22 km als eerste K2 en als derde in totaal. Christof Mahieu vaarde heel de wedstrijd zo’n 200m voor ons uit en kwam uiteindelijk zo’n 30 seconden voor ons als eerste over de meet. Guy en ik volgde samen met Mark Mertens en Maxime Richard (beide in K1), op 500m van de aankomst zette Mark zijn eindsprint al in, Maxime moest als eerste lossen en zo werden we nog knap derde. Achter ons werden Tine en Alain nog knap tweede K2 en zesde in totaal.

Vorig weekend stond de triatlon in Kasterlee op het programma. Hier ging ik normaal individueel aan deelnemen maar een buikgriep hield me de week voordien van dinsdag tot zaterdag in bed. Hopelijk ben ik hier weer snel van gerecupereerd zodat mijn deelname aan de Ardéche niet in gevaar komt.

Mokkatlon

Wie zegt dat zot zijn geen pijn doet zat afgelopen zondag hoogstwaarschijnlijk met zijn of haar luie kont, een pateeke in de hand in zijn of haar zetel voor de tv terwijl de regen met bakken uit de lucht viel en de koude wind fameus in het rond blies.
Ik daarentegen ben er van overtuigd dat zot zijn behoorlijk voelbaar kan zijn, maar dat deze aandoening, mits tijdig ingrijpen van je omgeving, de juiste medicatie en in het slechte geval een opname in het zottekeshuis, niet dodelijk zal zijn. Gelukkig maar …

Op een mooie zonnige dag, toen de temperaturen nog 20° haalden besloten Guy, Bram, Tine, Nathalie en ik om ons in te schrijven voor de mokkatlon, dat het de dag van de wedstrijd een hele dag zou gieten, de wind tegen 5 beaufort ging blazen en de temperaturen slechts 10° zouden halen zeiden ze er toen niet bij.

Het programma zag er als volgt uit: 2km kajakken in “dikke bakken” + 12 km mountainbiken + 4 km lopen.
Na 2km wringen en wroeten in mijn “dikke bak” kwam ik rond de 20ste plaats en als 3de vrouw van het water. Dan was het lopen naar m’n mountainbike om zo snel mogelijk de 3 vooropgestelde toeren af te werken. Door de felle regen en al mijn voorgangers was het parcours een pak zwaarder geworden dan twee uurtjes voordien (bij de verkenning van het parcours) en werd het geen pretje. Mijn benen hadden het door de regen en de koude nog geen seconde warm gekregen dus ik ging echt geen meter vooruit. Ondertussen werd ik ook voorbijgestoken door een vrouwelijke triatlete en werd ik teruggedrongen naar de vierde plek. Na drie toeren afzien van de koude, de wind en het te zware parcours mocht ik van m’n fiets springen om nog 2 toertjes te lopen. Net toen Guy zijn eerste toer had afgewerkt liep ik de wisselzone uit, zo konden we elkaar nog wat moed inspreken. De eerst 500m liepen voor geen meter, hevige pijnscheuten deden mijn kuiten bijeen trekken en even dacht ik zelfs aan wandelen. Guy had ondertussen al een kleine voorsprong genomen toen het beetje bij beetje vlotter begon te lopen, de mannen die me in de eerste toer voorbijgelopen waren haalde ik in de volgende ronde één voor één terug in. Uiteindelijk kwam ik na 1u18, als 73ste in totaal en als 4de vrouw over de aankomstlijn met de 3° kajak tijd, de 5° fiets tijd en de 3° looptijd. Best een bevredigend resultaat en weer een straf verhaal rijker. Hopelijk is het volgend jaar beter weer .

Thuiswedstrijd

Het was eens wat anders vorig weekend, geen boten laden op de auto, geen uur in de wagen zitten tot aan de wedstrijdbaan, geen tenten opzetten, geen matjes opblazen, niet slapen in een slaapzak met drie craftjes, twee paar sokken en een muts op, niet ontbijten in een vouwstoeltje in het gras nog helemaal in je slaapzak gewikkeld aan de waterkant. Neenee zaterdag middag 10 minuten met het fietsje van thuis tot aan de club, sportzakje op de schouders, boot van het rek halen en 5 meter verder in het water leggen, ’s nachts lekker in ons eigen warm bedje onder een dikke dons in ons zalig appartement, ’s morgens verse koffie en een lekker ontbijt aan de keukentafel.
Het was inderdaad eens wat anders.
Ook de wedstrijden bestonden niet uit het normale 200m-500m-1000m-5000m patroon.
Zaterdag stonden de reeksen van de K1 125m sprint op het programma + de K2 5000m handicap en de reeksen van de K4 200m. Zondag stond er de K2 5000m Mix (met voorafgaand de halve finale waarin de eerste 25 boten naar de finale mochten) + de finale van de K1 125m en de kwartfinales, halve finales en finales van de K4 200m.
Op de K2 5000m leeftijdshandicap vaarde ik met Camille, we vertrokken vanop de tweede lijn dus hadden al direct anderhalve minuut achterstand maar deze achterstand was al snel ingehaald. Uiteindelijk werden we knap 30ste op 77 aangekomen boten. Dik voor de helft van het pak, dus we mochten meer dan tevreden zijn.
De K1 125m werd een spannende race tussen Nathalie, Tine , ik en Cindy en uiteindelijk kwamen we ook in deze volgorde over de streep en zorgden we voor een volledig Mechels podium.
Ook in de K2 Mix was het al Mechelen wat de klok sloeg. Na een geweldige start en een iets of wat tumultueus eerste keerpunt bleven we met drie boten aan kop over. De volgende kilometers slaagden we erin om onze voorsprong te vergroten zodat er niemand meer uit de achtergrond zou terugkeren. Na het laatste keerpunt volgden enkele versnellingen van Kevin en Tine en Olivier en Tina maar niemand loste dus werd het spurten geblazen. Hierin bleken Kevin en Tine de sterksten, Olivier en Tina werden knap tweede en Guy en ik werden derde (ons beste resultaat ooit). Eén minuut later werd er gespurt voor plaats 4, 5, 6 en 7, hier werden Bram en Nathalie nog knap zesde.
In K4 werden we nog nipt vierde in de A-finale (met Kevin, Tine, Guy en ik) en hiermee sloten we ons weekend meer dan tevreden af.

De volgende weken staan er mij vooral lange trainingen te wachten en zal er ook regelmatig gelopen en gefietst worden want op 5 oktober staat de mokkatlon op ons programma en op 26 oktober de triatlon in Kasterlee. Op 19 oktober zullen we aan de start komen van de marathon op de Lesse om op 8 november klaar te zijn voor de Ardéche marathon. Guy heeft altijd al eens op het podium willen staan aan de aankomst in Saint Martin d’Ardéche dus hopelijk kunnen we hier samen voor zorgen. Mij lijkt het ook wel wat ;o)