Zondagochtend vertrok ik samen met Guy, Stefan en Bart naar Anseremme voor een laatste gezamenlijke training op de maas vooraleer we naar het WK in Ivrea vertrekken.
De dag voordien wist Stefan me te vertellen dat Jean-Pierre Burny ook zou afzakken naar Anseremme met een remorque vol nieuwe boten waarvan ik als eerste de mooiste boot mocht uitkiezen.
Dat het zondag ochtend toen onze wekker afging regende dat het goot kon me dan ook weinig schelen, ik kon niet snel genoeg in Anseremme zijn.
Eens aangekomen zagen we de nieuwe boten al van ver liggen blinken, maar één exemplaar stak er met kop en schouders bovenuit (naturel onderdek en licht blauw, overgaand in wit bovendek), ik was dus al snel verkocht (foto’s volgen later)
Maar natuurlijk waren we niet alleen naar hier gekomen om een boot te kiezen, er moest ook getraind worden. Om 11u stonden we klaar voor een eerste training, gevolgd door een stevig bord spaghetti en een tweede training om 16u. Waarna iedereen moe en ik nog extra tevreden over mijn knappe, originele boot weer naar huis vertrok.
Komende zaterdag in de vroege uurtjes vertrekken Guy en ik voor een weekje naar Ivrea voor het WK. Hopelijk mogen we met enkele knappe resultaten naar huis terugkomen. Duim dus maar allemaal voor onze Belgjes.
Wilde verhalen, bangelijke foto’s en schrikwekkende filmpjes volgen als we terug thuis zijn.
woensdag 28 mei 2008
donderdag 22 mei 2008
Selectie WK en Wereldbeker manches wildwater
(Foto: Sprintparcours Karlovy-Vary, WK 2006)
Zopas kreeg ik het nieuws dat het technisch comité rivier een beslissing heeft genomen in verband met de selecties voor het WK rivier in Ivrea (Italië) en de wereldbeker manches te Karlovy Vary (Tsjechië) en Lofer (Oostenrijk).
Met enige verwondering en blijdschap mocht ik vaststellen dat ik werd opgenomen in de selectie. Dit bewijst dat ik het afgelopen jaar een behoorlijke stap, of laten we het een sprong noemen, voorwaarts gemaakt heb, maar we blijven met de voetjes op de grond, want hoogstwaarschijnlijk zal ik aan geen van deze wedstrijden deelnemen. Niet dat ik hiervoor geen zin heb maar ik vrees dat dit mijn petje nog te boven gaat, dit is slechts het eerste jaar dat ik me echt op de rivier toegelegd heb en ik heb dus nog een hoop te leren en te beleven voor ik klaar zal zijn voor zo’n wedstrijden. Voor mij is het WK in Ivrea qua moeilijkheidsgraad sowieso veel te hoog gegrepen en voor de wereldbeker in Lofer kan ik onvoldoende vakantie krijgen op het werk dus ook hier zal ik niet aan de start verschijnen. Enkel over de wereldbeker in Karlovy Vary bestaat nog de nodige twijfel. Deze wedstrijd is technisch niet zo super moeilijk en moet haalbaar zijn voor mij, in topvorm zal ik zeker niet zijn aangezien ik al terug volop bezig ben met de voorbereidingen van m’n zomer seizoen, de vraag is dus of ik niet beter nog een jaartje wacht en dit jaar als toeschouwer gewoon alles goed in de gaten hou … maar zal ik er dan achteraf geen spijt van krijgen???
Ik zal er nog een nachtje over slapen en ten laatste zondag de knoop doorhakken.
Internationale Regatta Gent
Het voorbije weekend waren we terug te vinden op de Blaarmeerse Watersportbaan te Gent.
Aangezien de vrouwen senioren dit weekend niet zo talrijk vertegenwoordigd waren moesten we zowel zaterdag als zondag slechts ‘s middags in actie komen. Dit zorgde vooral op zondag voor een ware uitputtingsstrijd. De wedstrijden volgden elkaar in sneltempo op en er bleef amper tijd over om tussen de wedstrijden een slokje te drinken.
Mijn weekend is in enkele woorden samen te vatten: golven, golven en veel te veel golven …
Doordat de watersportbaan in Gent helemaal omrand is door rechte betonnen kanten kunnen de golven niet weg en blijven ze nog een hele tijd in het rond klotsen. Het ondiepe water zorgt er dan nog voor dat het extra zwaar trekken is en ook de wind blies stevig in ons nadeel.
Al deze factoren plus het feit dat we helemaal niet getraind hadden op 1000, 500 en 200 meters maakten dat ik niet zo’n geweldig gevoel overhield aan deze wedstrijd.
Achteraf bekeken had het misschien slimmer geweest om niet deel te nemen en gewoon een weekend stevig te trainen maar ja om het met de woorden van Bart Peeters te zeggen: “’t is dat je achteraf pas alles van tevoren weet”.
De volgende twee weken staat er voor mij niet veel speciaals meer op het programma. Ik zet de duur- en krachttrainingen gewoon verder en doe m’n best om m’n ventje ongelooflijk te soigneren zodat hij zich nog drie weken zo optimaal mogelijk kan voorbereiden op het WK en de wereldbeker manches.
donderdag 15 mei 2008
BK Lange Baan te Roeselare
Na een hele winter in onze geliefde afdaler alle Belgische en buitenlandse riviertjes te overwinnen was het vorig weekend tijd voor de eerste lijnwedstrijd van het seizoen. Mijn afdaler moest mooi thuis blijven want deze keer was het aan de K1’s, K2’s en K4’s om het onderste uit de kan te halen.
Na het BK op de ourthe nam ik een weekje platte rust om dan drie weken geleden terug te beginnen met lange rustige basis trainingen, mijn vormpeil stond dus zeker niet op 100% topniveau maar was ook helemaal niet om van te huilen.
Zaterdag middag stond de K1 5000m op het programma. De behoorlijk warme temperaturen en de stevige wind zorgde ervoor dat het een zware wedstrijd ging worden. Onze start werd gezamenlijk gegeven met die van de aspiranten, junioren en veteranen dames. We lagen dus met een hele bende aan de start. Mijn start verliep niet echt geweldig waardoor ik de kopgroep van zo’n 10 man net miste. Ik volgde dus in een achterliggend groepje van drie terwijl de kopgroep beetje bij beetje begon uit te dunnen. Na 2500m kwamen we aan het keerpunt, ik versnelde om zeker zonder problemen door te bocht te geraken en voelde toen dat de twee andere dames die bij me in het groepje lagen het toch ook zwaar hadden. Op zo’n 1000m van de aankomst bleven we toch nog met z’n tweetjes over, ik ging er dus nog een eindspurt moeten uitpersen. In de spurt haalde ik het nog net maar de beste plaatsen waren natuurlijk al ingenomen. Uiteindelijk werd ik met een 11de plaats in totaal nog 3de senior dame en daar kon ik best wel tevreden mee zijn. Het verschil ten opzichte van vorig jaar was zelfs meenig supporters opgevallen.
Twee uur later lag Guy aan de start voor zijn K1 5000m, zijn start was geweldig maar zo’n 500m later ging het van kwaad naar erger, de kopgroep vaarde weg en hij bleef achter, de teleurstelling was behoorlijk groot, had hij te weinig in K1 gevaren en te veel in afdaler, was het de andere paddel, een slechte dag, de warmte, … wie zal het ooit weten?
Zondag ochtend om 7u vertrokken Tine, Nathalie en ik weer samen naar Roeselare, aangezien Guy vandaag niet meer zou meegaan (hij ging trainen in de ardennen) waren we op zaterdag avond weer naar huis gekomen en vertrokken we zondag zonder Guy weer naar Roeselare.
Om 10u15 stond de K4 5000m op het programma.
Door de drukke planning van ons vieren (Tine, Nathalie en Natacha) hadden we voor zondag ochtend slechts éénmaal samen gevaren en werd het dus afwachten naar het resultaat. Dat de dames van Neerpelt onklopbaar waren wisten we wel maar van onze starterscapaciteiten kunnen ze toch nog wel wat leren ;). Ondanks het scheef zitten en het niet altijd even gelijk paddelen moesten we tot aan het keerpunt zeker niet onderdoen voor de concurrentie, doordat ik de hele winter in afdaler trainde en het mijn eerste lange baan als stuurman van de K4 was schatte ik het keerpunt helemaal verkeerd in waardoor de achterstand op onze voorliggers een stuk groter werd. Toch gaven we ons niet direct gewonnen en bleven we gaan tot aan de aankomst. We werden uiteindelijk knap 2de op zo’n 15 seconden van de winnaars. Er is nog wat werk aan onze K4 maar dat we een sterk team hebben dat staat toch wel vast.
Na enkele uurtjes rust en wat pasta was het tijd voor de (voor ons) laatste wedstrijd van de dag, de K2 5000m waar ik samen met Tine aan de start zou verschijnen.
Ook hier geen commentaar op onze start maar spijtig genoeg konden het niet lang genoeg volhouden om met de kopgroep van 5 boten mee te gaan. Al snel werd de kopgroep uitgedund tot 3 boten en leken we nog aansluiting te kunnen maken bij Nathalie en Natacha maar net op die moment staken ook zij nog een tandje bij. Het resultaat werd een 6de plaats in totaal en 3de bij de senioren dames. We mochten dus zeer tevreden zijn, als we tegen september terug in topvorm zijn zouden er wel eens zeer mooie resultaten uit de bus kunnen komen.
Volgend weekend zijn we te bewonderen op de Blaarmeerse in Gent. Ook hier vooral een doorgedreven training want van de resultaten gaan we niet wakker liggen.
Na het BK op de ourthe nam ik een weekje platte rust om dan drie weken geleden terug te beginnen met lange rustige basis trainingen, mijn vormpeil stond dus zeker niet op 100% topniveau maar was ook helemaal niet om van te huilen.
Zaterdag middag stond de K1 5000m op het programma. De behoorlijk warme temperaturen en de stevige wind zorgde ervoor dat het een zware wedstrijd ging worden. Onze start werd gezamenlijk gegeven met die van de aspiranten, junioren en veteranen dames. We lagen dus met een hele bende aan de start. Mijn start verliep niet echt geweldig waardoor ik de kopgroep van zo’n 10 man net miste. Ik volgde dus in een achterliggend groepje van drie terwijl de kopgroep beetje bij beetje begon uit te dunnen. Na 2500m kwamen we aan het keerpunt, ik versnelde om zeker zonder problemen door te bocht te geraken en voelde toen dat de twee andere dames die bij me in het groepje lagen het toch ook zwaar hadden. Op zo’n 1000m van de aankomst bleven we toch nog met z’n tweetjes over, ik ging er dus nog een eindspurt moeten uitpersen. In de spurt haalde ik het nog net maar de beste plaatsen waren natuurlijk al ingenomen. Uiteindelijk werd ik met een 11de plaats in totaal nog 3de senior dame en daar kon ik best wel tevreden mee zijn. Het verschil ten opzichte van vorig jaar was zelfs meenig supporters opgevallen.
Twee uur later lag Guy aan de start voor zijn K1 5000m, zijn start was geweldig maar zo’n 500m later ging het van kwaad naar erger, de kopgroep vaarde weg en hij bleef achter, de teleurstelling was behoorlijk groot, had hij te weinig in K1 gevaren en te veel in afdaler, was het de andere paddel, een slechte dag, de warmte, … wie zal het ooit weten?
Zondag ochtend om 7u vertrokken Tine, Nathalie en ik weer samen naar Roeselare, aangezien Guy vandaag niet meer zou meegaan (hij ging trainen in de ardennen) waren we op zaterdag avond weer naar huis gekomen en vertrokken we zondag zonder Guy weer naar Roeselare.
Om 10u15 stond de K4 5000m op het programma.
Door de drukke planning van ons vieren (Tine, Nathalie en Natacha) hadden we voor zondag ochtend slechts éénmaal samen gevaren en werd het dus afwachten naar het resultaat. Dat de dames van Neerpelt onklopbaar waren wisten we wel maar van onze starterscapaciteiten kunnen ze toch nog wel wat leren ;). Ondanks het scheef zitten en het niet altijd even gelijk paddelen moesten we tot aan het keerpunt zeker niet onderdoen voor de concurrentie, doordat ik de hele winter in afdaler trainde en het mijn eerste lange baan als stuurman van de K4 was schatte ik het keerpunt helemaal verkeerd in waardoor de achterstand op onze voorliggers een stuk groter werd. Toch gaven we ons niet direct gewonnen en bleven we gaan tot aan de aankomst. We werden uiteindelijk knap 2de op zo’n 15 seconden van de winnaars. Er is nog wat werk aan onze K4 maar dat we een sterk team hebben dat staat toch wel vast.
Na enkele uurtjes rust en wat pasta was het tijd voor de (voor ons) laatste wedstrijd van de dag, de K2 5000m waar ik samen met Tine aan de start zou verschijnen.
Ook hier geen commentaar op onze start maar spijtig genoeg konden het niet lang genoeg volhouden om met de kopgroep van 5 boten mee te gaan. Al snel werd de kopgroep uitgedund tot 3 boten en leken we nog aansluiting te kunnen maken bij Nathalie en Natacha maar net op die moment staken ook zij nog een tandje bij. Het resultaat werd een 6de plaats in totaal en 3de bij de senioren dames. We mochten dus zeer tevreden zijn, als we tegen september terug in topvorm zijn zouden er wel eens zeer mooie resultaten uit de bus kunnen komen.
Volgend weekend zijn we te bewonderen op de Blaarmeerse in Gent. Ook hier vooral een doorgedreven training want van de resultaten gaan we niet wakker liggen.
dinsdag 29 april 2008
Laatste Belgische rivierwedstrijd van het seizoen
Zondag ochtend om 7u ging de wekker, ja, zelfs in het weekend zat uitslapen er niet in.
We hadden namelijk om 8u aan de club afgesproken om naar Anseremme te vertrekken voor de laatste rivierwedstrijd, van dit seizoen, op Belgische wateren. Om 11u zou de eerste start gegeven worden dus treuzelen was geen optie.
Aangezien mijn boot vorige week werd verkocht zou ik deze wedstrijd niet in m’n vertrouwde eigen bootje varen maar in een Loisac van Prijon, om deze te testen. Gelukkig hadden we net genoeg tijd om een proefafdaling af te werken zodat ik toch nog even kon wennen aan deze boot. En inderdaad, het was wel even wennen hoor. Op het enige “moeilijke” stukje op de rivier kon ik al bijna de visjes gaan groeten maar verder ging alles vlotjes.
Op naar de wedstrijd dan maar, om 11u21 was het mijn beurt, de start werd gegeven om de 30 seconden wat maakte dat ik Nathalie steeds zag varen en dat Tine mij heel de weg zag varen. Het feit dat je een mikpunt hebt is steeds een extra motivatie en het werkte dus ook. In dezelfde volgorde als we gestart waren kwam eerst Nathalie dan ik en dan Tine over de aankomst lijn. Al waren de 30 seconden achterstand van de start wel een beetje kleiner geworden. Tine won dus knap de laatste wedstrijd en zo ook de beker van Belgë, ik volgde als tweede op 13 seconden en Nathalie als derde op 26 seconden.
Een heel Mechels podium, dat beloofde voor de ploegenkoers die nog volgde en die tevens telde als Belgisch kampioenschap. Nathalie, Tine en ik moesten het hierin opnemen tegen een ploeg van Brussel en de Mechelse dames juniors. Na de zware wedstrijd van 2 uur geleden washet dus weer afzien geblazen en onze beste pijlen waren natuurlijk al verschoten. Gelukkig bleek onze voorsprong op de andere ploegen groot genoeg en hadden we niets meer te vrezen. De Belgische titel belande dus in ons kamp.
Bij de heren senioren werd het iets spannender, hier won de ploeg van Kasterlee, nipt voor de thuisvaarders van Anseremme.
Na de wedstrijden plaatste ik ook meteen de bestelling voor mijn nieuwe boot dus volgend jaar zal ik hopelijk schitteren in mijn nieuwe boot. Samenvatting van het rivier seizoen 2008, dat bij deze met een stralende zon en op een terras met uitzicht op de maas eindigde, is zeer positief, er werd een stevige vooruitgang geboekt, zowel qua snelheid als techniek en durf. Hopelijk kunnen we er volgend jaar nog een schepje bovenop doen.
Maar vanaf nu is het tijd om de afdalers op te bergen, onze K1 wakker te schudden, terug kilometers te beginnen malen en onze basis weer een beetje op te krikken. Ook de krachttrainingen in de fitness zijn weer begonnen wat voor mij zeker heel belangrijk is, ik mis namelijk nog een hoop power ten opzichte van de andere dames.
Deze week volgt er een korte werk week en een lekker lang weekend. Guy trekt reeds samen met Maxime en Tanguy op verkenning naar het WK parcours in het Italiaanse Ivrea en ik zal vooral genieten van een lang weekendje thuis.
Over twee weken staat het Belgisch kampioenschap Lange Baan (5000m) nog op het programma en het weekend daarna de regatta in Gent. Hier zal vooral voor het plezier en als doorgedreven training worden gevaren, het resultaat is dus bijkomend. Het volgende grote doel is pas voor september dus tijd genoeg om ons hiervoor deftig voor te bereiden. Tussendoor trek ik met Guy nog naar het WK in het Italiaanse Ivrea en naar de eerste World Cup manche in het Tsjechische Karlovy Vary. Daar zal ik vooral mijn begeleiders capaciteiten boven halen en de sfeer proeven van het internationale wedstrijd gebeuren.
We hadden namelijk om 8u aan de club afgesproken om naar Anseremme te vertrekken voor de laatste rivierwedstrijd, van dit seizoen, op Belgische wateren. Om 11u zou de eerste start gegeven worden dus treuzelen was geen optie.
Aangezien mijn boot vorige week werd verkocht zou ik deze wedstrijd niet in m’n vertrouwde eigen bootje varen maar in een Loisac van Prijon, om deze te testen. Gelukkig hadden we net genoeg tijd om een proefafdaling af te werken zodat ik toch nog even kon wennen aan deze boot. En inderdaad, het was wel even wennen hoor. Op het enige “moeilijke” stukje op de rivier kon ik al bijna de visjes gaan groeten maar verder ging alles vlotjes.
Op naar de wedstrijd dan maar, om 11u21 was het mijn beurt, de start werd gegeven om de 30 seconden wat maakte dat ik Nathalie steeds zag varen en dat Tine mij heel de weg zag varen. Het feit dat je een mikpunt hebt is steeds een extra motivatie en het werkte dus ook. In dezelfde volgorde als we gestart waren kwam eerst Nathalie dan ik en dan Tine over de aankomst lijn. Al waren de 30 seconden achterstand van de start wel een beetje kleiner geworden. Tine won dus knap de laatste wedstrijd en zo ook de beker van Belgë, ik volgde als tweede op 13 seconden en Nathalie als derde op 26 seconden.
Een heel Mechels podium, dat beloofde voor de ploegenkoers die nog volgde en die tevens telde als Belgisch kampioenschap. Nathalie, Tine en ik moesten het hierin opnemen tegen een ploeg van Brussel en de Mechelse dames juniors. Na de zware wedstrijd van 2 uur geleden washet dus weer afzien geblazen en onze beste pijlen waren natuurlijk al verschoten. Gelukkig bleek onze voorsprong op de andere ploegen groot genoeg en hadden we niets meer te vrezen. De Belgische titel belande dus in ons kamp.
Bij de heren senioren werd het iets spannender, hier won de ploeg van Kasterlee, nipt voor de thuisvaarders van Anseremme.
Na de wedstrijden plaatste ik ook meteen de bestelling voor mijn nieuwe boot dus volgend jaar zal ik hopelijk schitteren in mijn nieuwe boot. Samenvatting van het rivier seizoen 2008, dat bij deze met een stralende zon en op een terras met uitzicht op de maas eindigde, is zeer positief, er werd een stevige vooruitgang geboekt, zowel qua snelheid als techniek en durf. Hopelijk kunnen we er volgend jaar nog een schepje bovenop doen.
Maar vanaf nu is het tijd om de afdalers op te bergen, onze K1 wakker te schudden, terug kilometers te beginnen malen en onze basis weer een beetje op te krikken. Ook de krachttrainingen in de fitness zijn weer begonnen wat voor mij zeker heel belangrijk is, ik mis namelijk nog een hoop power ten opzichte van de andere dames.
Deze week volgt er een korte werk week en een lekker lang weekend. Guy trekt reeds samen met Maxime en Tanguy op verkenning naar het WK parcours in het Italiaanse Ivrea en ik zal vooral genieten van een lang weekendje thuis.
Over twee weken staat het Belgisch kampioenschap Lange Baan (5000m) nog op het programma en het weekend daarna de regatta in Gent. Hier zal vooral voor het plezier en als doorgedreven training worden gevaren, het resultaat is dus bijkomend. Het volgende grote doel is pas voor september dus tijd genoeg om ons hiervoor deftig voor te bereiden. Tussendoor trek ik met Guy nog naar het WK in het Italiaanse Ivrea en naar de eerste World Cup manche in het Tsjechische Karlovy Vary. Daar zal ik vooral mijn begeleiders capaciteiten boven halen en de sfeer proeven van het internationale wedstrijd gebeuren.
dinsdag 15 april 2008
Belgisch kampioenschap op de Ourthe te Houffalize
Na een week van keelpijn, hoofdpijn, hoesten en veel gesnotter vertrokken we zaterdagvoormiddag richting Houffalize voor enkele proefafdalingen de dag voor het Belgisch Kampioenschap. De weergoden waren ons blijgezind en ook de waterstand was nog doenbaar, meer water had natuurlijk beter geweest maar ja daar hadden we weinig aan te veranderen.
Twee proefafdalingen later besloten we ermee op te houden en onze krachten te sparen voor de wedstrijd van morgen.
’s Avonds trokken we nog naar Houffalize voor een stevig avondmaal waar we na behoorlijk wat geklungel van de garçon uiteindelijk toch de gevraagde gerechten voorgeschoteld kregen, al was het bij sommige niet helemaal in de juiste volgorde.
Zondagochtend stonden we om 10u weer paraat voor een laatste afdaling = stevige opwarming.
Om 12u was het dan zo ver, het Belgisch kampioenschap werd zo’n twee maand na de voorziene datum op gang geschoten en de jongste deelnemers konden van start gaan.
Stipt een half uur later was het mijn beurt, het vormpeil van twee maanden geleden was stilletjes aan het uitdoven, de vermoeidheid van een lang, zwaar en overwegend knap rivierseizoen begon stevig door te wegen en dit terwijl mijn tegenstanders net in vorm zaten, het beloofde dus een spannende strijd te worden voor een podiumplaatsje, als dit al niet aan mijn neus ging voorbij vliegen.
De wedstrijd verliep zonder problemen, alleen het aanvallen onderweg lukte niet, na elke bocht was het krabben om terug op gang te geraken, van stevig optrekken na de bocht was dus geen sprake, om dan nog maar te zwijgen over de lange platte stukken waar ik helemaal niet meer vooruit kwam.
Tine won uiteindelijk de wedstrijd voor Isabelle, ik en Nathalie. Geen super resultaat maar wel een beetje verwacht. Het verschil tussen Nathalie en mij was uitzonderlijk klein (5 honderdsten van een seconde), het zal dus nog heel spannend worden op de lage lesse.
Bij de mannen won een vermoeide Maxime voor een verrassende Tanguy en een niet echt gemotiveerde Guy.
Volgende week staat er een weekje welverdiende rust op het programma om een beetje te bekomen van de laatste vier maanden van zware trainingsarbeid, vermoeiende wedstrijdweekends, wedstrijdstress, full time werken en part time ons appartementje in orde houden.
Op deze manier kan ik me weer helemaal opladen om op de lage lesse nog een laatste keer het onderste uit de kan te halen op het BK ploegenkoers en om daarna de voorbereiding te starten van het komende lijnseizoen waar ik toch ook graag wil bewijzen dat ik niet heb stil gezeten de laatste maanden.
Twee proefafdalingen later besloten we ermee op te houden en onze krachten te sparen voor de wedstrijd van morgen.
’s Avonds trokken we nog naar Houffalize voor een stevig avondmaal waar we na behoorlijk wat geklungel van de garçon uiteindelijk toch de gevraagde gerechten voorgeschoteld kregen, al was het bij sommige niet helemaal in de juiste volgorde.
Zondagochtend stonden we om 10u weer paraat voor een laatste afdaling = stevige opwarming.
Om 12u was het dan zo ver, het Belgisch kampioenschap werd zo’n twee maand na de voorziene datum op gang geschoten en de jongste deelnemers konden van start gaan.
Stipt een half uur later was het mijn beurt, het vormpeil van twee maanden geleden was stilletjes aan het uitdoven, de vermoeidheid van een lang, zwaar en overwegend knap rivierseizoen begon stevig door te wegen en dit terwijl mijn tegenstanders net in vorm zaten, het beloofde dus een spannende strijd te worden voor een podiumplaatsje, als dit al niet aan mijn neus ging voorbij vliegen.
De wedstrijd verliep zonder problemen, alleen het aanvallen onderweg lukte niet, na elke bocht was het krabben om terug op gang te geraken, van stevig optrekken na de bocht was dus geen sprake, om dan nog maar te zwijgen over de lange platte stukken waar ik helemaal niet meer vooruit kwam.
Tine won uiteindelijk de wedstrijd voor Isabelle, ik en Nathalie. Geen super resultaat maar wel een beetje verwacht. Het verschil tussen Nathalie en mij was uitzonderlijk klein (5 honderdsten van een seconde), het zal dus nog heel spannend worden op de lage lesse.
Bij de mannen won een vermoeide Maxime voor een verrassende Tanguy en een niet echt gemotiveerde Guy.
Volgende week staat er een weekje welverdiende rust op het programma om een beetje te bekomen van de laatste vier maanden van zware trainingsarbeid, vermoeiende wedstrijdweekends, wedstrijdstress, full time werken en part time ons appartementje in orde houden.
Op deze manier kan ik me weer helemaal opladen om op de lage lesse nog een laatste keer het onderste uit de kan te halen op het BK ploegenkoers en om daarna de voorbereiding te starten van het komende lijnseizoen waar ik toch ook graag wil bewijzen dat ik niet heb stil gezeten de laatste maanden.
vrijdag 11 april 2008
Monschau
Na een laatste zware trainingsweek stond er voor mij een weekendje rust op het programma. Alhoewel rust …
Zaterdag voormiddag vertrokken we namelijk naar het pittoresk Duitse stadje Monschau.
Nee, Guy en ik gingen niet op romantisch culinair weekend maar naar de jaarlijkse afdalingswedstrijd op de Perlenbach en de Ruhr met aankomst middenin het stadje Monschau. Slecht éénmaal per jaar wordt er water gelost uit een hoger gelegen meer om tientallen gekke kayakkers de kans te geven hun boot helemaal kapot te varen, lekker te zwemmen, tussen, over en op stenen te varen en hoge barrages te overwinnen.
Kort samengevat, geen riviertje voor beginners of voor de bangeriken onder ons.
Zaterdag tussen 14u en 16u werd er water gelost, er was dus geen tijd om te treuzelen, op deze 2u moest iedereen zo veel mogelijk proberen af te dalen om de weg te kennen voor de wedstrijd van zondag.
Aangezien er niet veel tijd was om voor te varen en we de wedstrijd vaarders geen kostbare tijd wilden afnemen besloten Nathalie en ik onze taak te beperken tot begeleider en supporter van dienst. Samen met Freya trotseerden we de gietende regen en de koude om hier en daar een stukje van de rivier te kunnen bekijken. Het was inderdaad spectaculair en achteraf gezien bleek het stressniveau bij de toeschouwers nog hoger te zijn geweest dan bij de vaarders zelf.
Om 16u werd de kraan dicht gedraaid en moest iedereen van het water.
Nadat we ons gesetteld hadden in de jeugdherberg en een goed bord spaghetti hadden gegeten trokken we nog even naar Monschau om toch nog iets te zien van het mooie stadje.
Zondag ochtend werden Duitsland wakker onder een dun sneeuwtapijtje, déjà vu want ook in Sort sneeuwde het de dag van de wedstrijd van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat. Gelukkig bleef het vandaag enkel bij winterse buien en konden we onze paraplu af en toe eens dicht doen.
Om half twaalf werd de eerste start gegeven en twee uur later stond iedereen weer veilig op de kant. Tine en Natacha waren weer een hele ervaring rijker, het resultaat van de wedstrijd was van geen belang maar ze hadden het er toch weer knap vanaf gebracht, ze mochten terecht zeer fier zijn op hun prestatie.
Iets later werd Guy knap zevende, de ambitie was een vijfde tot tiende plaats dus hij mocht tevreden zijn over zijn wedstrijd, al had hij hier en daar enkele seconden kunnen winnen als hij niet op de lastigste plaatsen vaarders had moeten inhalen maar ja dit is wedstrijd zeker.
Achteraf voor iedereen nog een wafel, ijsje of stukje taart, ja ook de supporters hadden het verdiend, en we konden weer naar huis vertrekken.
Maandag en dinsdag staan er nog twee stevige trainingen op het programma om de volgende dagen het terug wat rustiger aan te doen. Zondag staan we paraat in Houffalize voor het Belgisch kampioenschap op de ourthe. Hopelijk is mijn keelpijn en snotneus daartegen weer wat beter en kunnen we er nog eens volledig voor gaan. Het zal een spannende wedstrijd worden want de verschillen tussen de eerste vier dames zouden wel eens heel klein kunnen zijn.
Zaterdag voormiddag vertrokken we namelijk naar het pittoresk Duitse stadje Monschau.
Nee, Guy en ik gingen niet op romantisch culinair weekend maar naar de jaarlijkse afdalingswedstrijd op de Perlenbach en de Ruhr met aankomst middenin het stadje Monschau. Slecht éénmaal per jaar wordt er water gelost uit een hoger gelegen meer om tientallen gekke kayakkers de kans te geven hun boot helemaal kapot te varen, lekker te zwemmen, tussen, over en op stenen te varen en hoge barrages te overwinnen.
Kort samengevat, geen riviertje voor beginners of voor de bangeriken onder ons.
Zaterdag tussen 14u en 16u werd er water gelost, er was dus geen tijd om te treuzelen, op deze 2u moest iedereen zo veel mogelijk proberen af te dalen om de weg te kennen voor de wedstrijd van zondag.
Aangezien er niet veel tijd was om voor te varen en we de wedstrijd vaarders geen kostbare tijd wilden afnemen besloten Nathalie en ik onze taak te beperken tot begeleider en supporter van dienst. Samen met Freya trotseerden we de gietende regen en de koude om hier en daar een stukje van de rivier te kunnen bekijken. Het was inderdaad spectaculair en achteraf gezien bleek het stressniveau bij de toeschouwers nog hoger te zijn geweest dan bij de vaarders zelf.
Om 16u werd de kraan dicht gedraaid en moest iedereen van het water.
Nadat we ons gesetteld hadden in de jeugdherberg en een goed bord spaghetti hadden gegeten trokken we nog even naar Monschau om toch nog iets te zien van het mooie stadje.
Zondag ochtend werden Duitsland wakker onder een dun sneeuwtapijtje, déjà vu want ook in Sort sneeuwde het de dag van de wedstrijd van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat. Gelukkig bleef het vandaag enkel bij winterse buien en konden we onze paraplu af en toe eens dicht doen.
Om half twaalf werd de eerste start gegeven en twee uur later stond iedereen weer veilig op de kant. Tine en Natacha waren weer een hele ervaring rijker, het resultaat van de wedstrijd was van geen belang maar ze hadden het er toch weer knap vanaf gebracht, ze mochten terecht zeer fier zijn op hun prestatie.
Iets later werd Guy knap zevende, de ambitie was een vijfde tot tiende plaats dus hij mocht tevreden zijn over zijn wedstrijd, al had hij hier en daar enkele seconden kunnen winnen als hij niet op de lastigste plaatsen vaarders had moeten inhalen maar ja dit is wedstrijd zeker.
Achteraf voor iedereen nog een wafel, ijsje of stukje taart, ja ook de supporters hadden het verdiend, en we konden weer naar huis vertrekken.
Maandag en dinsdag staan er nog twee stevige trainingen op het programma om de volgende dagen het terug wat rustiger aan te doen. Zondag staan we paraat in Houffalize voor het Belgisch kampioenschap op de ourthe. Hopelijk is mijn keelpijn en snotneus daartegen weer wat beter en kunnen we er nog eens volledig voor gaan. Het zal een spannende wedstrijd worden want de verschillen tussen de eerste vier dames zouden wel eens heel klein kunnen zijn.
Abonneren op:
Posts (Atom)