World Cup 3 & 4 Lofer

Momenteel zit Guy samen met Stefan, Tanguy, Hans, Maxime en Marc Richard in het Oostenrijkse stadje Lofer om de laatste twee manches van de wereldbeker af te werken. Guy hoopt in de eindstand van de wereldbeker een plaatsje bij de eerste 20 te bemachtigen. Na de wereldbeker van Karlovy Vary stond hij op een gedeelde 17 plaats, de weg naar de top 20 ligt dus helemaal open

Over een half uurtje zal de eerste manche van de sprint van start gaan.
Wie de wedstrijd beetje wil volgen kan dit via www.lofer.at -> live-cam -> webcam Kanukamera
Uitslagen zullen hopelijk snel verschijnen op www.kanuverband.at

En nu DUIMEN maar ...

Mijn allereerste Wildwater World Cup te Karlovy Vary (Tsjechië)

Voorbije donderdag middag kreeg ik op het werk telefoon van m’n baas. Verwacht je nog bezoek was zijn vraag. Bezoek? Ja hier staat een blauwe camionette voor de deur met enkele vreemde objecten op zijn dak, het lijken wel raketten … Ja hoor Stefan en Guy kwamen me oppikken om naar Karlovy Vary te vertrekken en of mijn boot een raket was ging daar wel blijken.
Een autorit in te pletsende regen, wat onnozel gedoe en 9 uur later kwamen we toe in ons hotel in Karlovy Vary.
Vrijdag zou er water zijn op de rivier tussen 12u30 en 16u, dus hadden we ’s morgens nog even tijd voor een kleine rondwandeling in de stad en om onze boten klaar te maken voor de botencontrole. Tegen de tijd dat alles gecontroleerd was en we het water op mochten kwamen onze trouwe supporters Albert, Johan, Frank en Dirk toe aan de start.
Wat ik de laatste jaren wel geleerd heb is dat als Guy zegt dat het plat is dat ik dat zeker niet moet geloven want dat dat voor mij alles behalve plat is. En dat bleek ook deze keer. Oh Karlovy Vary is buiten hier en daar een schuifje zo plat als iets, hoor ik hem nog zeggen.
Ja mooi niet dus … De eerste 15 minuten van de klassieke wedstrijd was er geen meter vlak water te bespeuren. Vlak na de start een klein valletje gevolgd door middelgrote golven, enkele minuten later een stevig verval, niet echt een barrage of een schuif maar zoiets tussenin en nog steeds golven. De golven werden hoe dichter naar de aankomst toe wel kleiner om dan in de stad toch uit te monden in enkele platte stukken. Afgewisseld met een tunnel met een geweldige walibi-schuifaf-bocht, nog een tunnel met een “muur van water” waarna we op de sprint gesmeten werden. De sprint zelf was buiten de eerste 100m niet echt moeilijk, enkele stevige vervallen gevolgd door een dikke golf en enkele schuifjes met tussendoor platte stukken. Het meest stresserende bij de sprint was de start zelf, je moest stroomopwaarts instappen op een ponton los in de golven, bij de start werd het achterste van je boot vastgehouden tot je helemaal gedraaid was en je was vertrokken, de afstand tussen de start en de eerste diepe put was dan ook niet eens 3 meter, je werd er direct ingesmeten.
Toch was ik blijkbaar niet de enige die zaterdag ochtend voor de sprint niet echt veel honger had door kriebels in de buik. Maar ik was hier nu, dus terug krabbelen was te laat, we gingen er dan maar volledig voor.
Mijn twee sprint manches verliepen technisch perfect, buiten een pak stress geen enkel probleem met de start en ook de golven erna gingen zowaar bijna vanzelf, enkel op het platte was ik niet echt sterk genoeg. Een 24ste plaats in de eerste manche en een 25ste plaats op de tweede manche met twee maal exact dezelfde tijd brachten me uiteindelijk op een 25ste plaats in de einduitslag. Dat ik hiermee als laatste eindigde was wel een beetje te verwachten al waren de verschillen niet echt groot en kon ik best tevreden zijn. Het feit dat ik meedeed en technisch mooi beneden kwam was al een overwinning op zich als je weet dat ik twee jaar geleden de Vierre nog niet eens naar beneden durfde.
Bij de mannen werd Maxime knap 8ste, Guy werd zeer mooi 15de, Tanguy werd 32ste en Stefan werd 44ste.
Na de sprint verkende we nog even de klassieke wedstrijd om ook hier zondag het onderste uit de kan te kunnen halen.
Zaterdag avond kroop ik na een lange uitputtende dag op tijd in bed.
Zondag was het dan tijd voor de klassieke wedstrijd. Ook hier verliep alles technisch perfect, zo goed had ik de vorige dagen nooit afgevaren, maar weer bleek ik niet sterk genoeg te zijn voor deze lange zware wedstrijd. Het resultaat was een 26ste plaats. Weer een te verwachten resultaat maar toch zeker niet slecht voor een allereerste World Cup. Bij de mannen werd Maxime 12de, Tanguy 23ste, Guy 26ste en Stefan 36ste. Niet iedereen was even tevreden met hun resultaat maar ik denk toch dat ze niet mochten klagen.
Woensdag vertrekken de mannen weer richting Oostenrijk voor de derde en vierde wereldbeker manche te Lofer. Voor deze wedstrijd zal ik hen moeten bijstaan van thuis want door een gebrek aan veel vakantie zal ik moeten werken terwijl ze daar hopelijk de pannen van het dak varen.

Ik heb ook eindelijk de tijd gehad om enkel foto’s te nemen van m’n nieuwe boot, met deze “raket” zal ik volgend jaar de Belgische en hopelijk ook buitenlandse rivieren onveilig maken.



De volgende weken staat er voor mij niet veel speciaals meer op het programma. Er zal goed getraind worden als voorbereiding op de lijn wedstrijden en er zullen behoorlijk wat sessies in de fitness afgewerkt worden om wat sterker te worden.

Week op het Wildwater World Championship te Ivrea

Sinds voorbije zondag avond zijn we weer in het land na een weekje op de wereldkampioenschappen wildwater kajak te Ivrea.
Niemand zal me tegenspreken als ik zeg dat dit waarschijnlijk één van de meest besproken wereldkampioenschapen in de kajak historie zal geweest zijn, ook al was ik er dit jaar maar voor de eerste keer bij.
Over tientallen jaren zullen er ’s avonds bij pot en pint nog steeds wilde verhalen rondgaan over dat ene chaotische WK waar de dagen voor de wedstrijden nog gigantische massa’s water naar beneden gedonderd kwamen en het verboden was om op het water te komen, waar de klassieke wedstrijd op 500m na zo plat was als een biljarttafel en de sprint dan weer te moeilijk was voor een groot deel van de atleten, waar de openingsceremonie adembenemend was en waar de organisatie en het publiek geweldig was. Kort samengevat, het was me daar een hele belevenis en een week om niet snel te vergeten.



De dag voor onze afreis werd ons gemeld dat het al zeker tot zondag verboden was om te varen op de Dora Baltea omdat de rivier daar op diezelfde moment over het alarmpeil stroomde, bruggen werden afgesloten en kajakken was dus helemaal uit den boze.
Na enige twijfels vertrokken we zaterdag ochtend om 5u dan toch maar richting Ivrea. Onderweg in Zwitserland en Italië kwam het water van overal uit de bergen naar beneden gespoten. Riviertjes die anders amper een rimpeltje vertoonde waren nu omgevormd tot een snel stromende bruine kolkende massa.
Eens in Ivrea aangekomen zagen we ook direct waarom het verboden was om te varen en zochten we dus maar een meertje in de buurt om daarop wat los te varen en ook zondag ochtend waren we verplicht om daar een training af te werken. Zondag middag kwam dan het verlossende bericht dat de masters op maandag hun wedstrijd toch nog zouden kunnen afwerken en dat ze zondag middag enkele proefafdalingen konden doen. ’s Middags vertrokken we dus samen met Johan voor enkele afdalingen op een plat stuk van zo’n 8 à 9 minuten wat zijn wedstrijd parcours ging worden. Niet bepaald de moeite maar de wedstrijd ging door dus hij was dan toch niet voor niets naar hier gekomen.
Maandag ochtend stonden we dan met de hele Belgische delegatie te supporteren voor Johan en het heeft geholpen, hij werd knap 4de in zijn leeftijdcategorie op nog geen zucht van de derde en tweede plaats, misschien hadden we toch nog harder moeten roepen.
Ondertussen was er nog steeds verwarring over het wedstrijdparcours voor de seniors, de organisatie nam maar geen beslissing en het was dus wachten op nieuws en gokken op welk parcours er zou gevaren worden.
Dinsdag avond werd de knoop dan eindelijk doorgehakt, de klassieke wedstrijd zou plaatsvinden op een langer stuk dan dat van de masters, de start zou zo’n 10 minuten hogerop gegevens worden en de aankomst bleef op dezelfde plaats. Buiten één stevige passage vlak na de start was de rivier nog steeds even plat als de dagen ervoor. De non-stop had voor de verandering geen belang voor de startvolgorde van de wedstrijd de dag later dus een hoop vaarders verschenen niet aan de start of dobberden rustig naar beneden om hun krachten te sparen voor de echte wedstrijd.
Ikzelf besloot na een deftige zwempartij op de passage aan de start dan toch maar niet deel te nemen, niet enkel die zwempartij, de geblesseerde enkel en de blauwe plekken had me weten te overtuigen maar de stap van een Belgische wedstrijd naar een wereldkampioenschap leek toch nog iets te groot voor mij.
Donderdag was het dan eindelijk zo ver … de klassieke wedstrijd. Ik had halfweg de wedstrijd postgevat om onze mannen vooruit te roepen.
Maxime werd 12de, Guy 26ste en Tanguy 35ste iedereen mocht dus best tevreden zijn, al was Maxime het daar niet helemaal mee eens.
Vrijdag werd onze Belgische ploeg knap zesde op de ploegenwedstrijd en was het eindelijk tijd voor een goed Italiaans ijsje.
De nacht van vrijdag op zaterdag lag Guy nogal onrustig te wroeten, de stress sloeg stilaan toe, en ja hoor tegen zaterdag ochtend was er met die man niet veel meer aan te vangen. Geen honger, last van de maag en een behoorlijk rothumeurtje, wat een vrouw van een topsporter toch niet allemaal moet kunnen verdragen ;)
Gelukkig moest alles een beetje snel gaan, om 10u werd de eerste start gegevens en een kwartier voor de start mocht niemand het water meer op. Iedereen ging dus om 9u nog even een laatste proefafdaling op de sprint afwerken en ja hoor, hier ging het behoorlijk mis. Tanguy zwom half de sprint naar beneden en ook Guy moest zijn eskimotage kunsten boven halen om nog half droog beneden te geraken. Niet bepaald de beste voorbereiding voor een belangrijke wedstrijd dus ik hield m’n hart al vast.
Tanguy raakt tijdens zijn zwempartij geblesseerd aan de schouder dus hij zou niet meer van start gaan vandaag.
Maxime en Guy daarentegen kwamen in beide manches zonder problemen naar beneden en werden respectievelijk 15de en 20ste.
Het WK zat er bij deze op want de ploegen sprint kon niet meer gevaren worden aangezien Tanguy niet echt in staat was om te paddelen.
Zondag pakte we ons boeltje dus bij elkaar, gingen nog even naar de eerste manche van de mannen ploegen sprint kijken en vertrokken weer naar huis.

Maar niet voor heel lang want donderdag middag trekken we er weer op uit voor de World Cup in het Tsjechische Karlovy Vary. Als alles meezit verschijn ik daar normaal gezien wel aan de start.

Nieuwe boot

Zondagochtend vertrok ik samen met Guy, Stefan en Bart naar Anseremme voor een laatste gezamenlijke training op de maas vooraleer we naar het WK in Ivrea vertrekken.
De dag voordien wist Stefan me te vertellen dat Jean-Pierre Burny ook zou afzakken naar Anseremme met een remorque vol nieuwe boten waarvan ik als eerste de mooiste boot mocht uitkiezen.
Dat het zondag ochtend toen onze wekker afging regende dat het goot kon me dan ook weinig schelen, ik kon niet snel genoeg in Anseremme zijn.
Eens aangekomen zagen we de nieuwe boten al van ver liggen blinken, maar één exemplaar stak er met kop en schouders bovenuit (naturel onderdek en licht blauw, overgaand in wit bovendek), ik was dus al snel verkocht (foto’s volgen later)
Maar natuurlijk waren we niet alleen naar hier gekomen om een boot te kiezen, er moest ook getraind worden. Om 11u stonden we klaar voor een eerste training, gevolgd door een stevig bord spaghetti en een tweede training om 16u. Waarna iedereen moe en ik nog extra tevreden over mijn knappe, originele boot weer naar huis vertrok.
Komende zaterdag in de vroege uurtjes vertrekken Guy en ik voor een weekje naar Ivrea voor het WK. Hopelijk mogen we met enkele knappe resultaten naar huis terugkomen. Duim dus maar allemaal voor onze Belgjes.
Wilde verhalen, bangelijke foto’s en schrikwekkende filmpjes volgen als we terug thuis zijn.

Selectie WK en Wereldbeker manches wildwater

(Foto: Sprintparcours Karlovy-Vary, WK 2006)

Zopas kreeg ik het nieuws dat het technisch comité rivier een beslissing heeft genomen in verband met de selecties voor het WK rivier in Ivrea (Italië) en de wereldbeker manches te Karlovy Vary (Tsjechië) en Lofer (Oostenrijk).
Met enige verwondering en blijdschap mocht ik vaststellen dat ik werd opgenomen in de selectie. Dit bewijst dat ik het afgelopen jaar een behoorlijke stap, of laten we het een sprong noemen, voorwaarts gemaakt heb, maar we blijven met de voetjes op de grond, want hoogstwaarschijnlijk zal ik aan geen van deze wedstrijden deelnemen. Niet dat ik hiervoor geen zin heb maar ik vrees dat dit mijn petje nog te boven gaat, dit is slechts het eerste jaar dat ik me echt op de rivier toegelegd heb en ik heb dus nog een hoop te leren en te beleven voor ik klaar zal zijn voor zo’n wedstrijden. Voor mij is het WK in Ivrea qua moeilijkheidsgraad sowieso veel te hoog gegrepen en voor de wereldbeker in Lofer kan ik onvoldoende vakantie krijgen op het werk dus ook hier zal ik niet aan de start verschijnen. Enkel over de wereldbeker in Karlovy Vary bestaat nog de nodige twijfel. Deze wedstrijd is technisch niet zo super moeilijk en moet haalbaar zijn voor mij, in topvorm zal ik zeker niet zijn aangezien ik al terug volop bezig ben met de voorbereidingen van m’n zomer seizoen, de vraag is dus of ik niet beter nog een jaartje wacht en dit jaar als toeschouwer gewoon alles goed in de gaten hou … maar zal ik er dan achteraf geen spijt van krijgen???
Ik zal er nog een nachtje over slapen en ten laatste zondag de knoop doorhakken.

Internationale Regatta Gent

Het voorbije weekend waren we terug te vinden op de Blaarmeerse Watersportbaan te Gent.
Aangezien de vrouwen senioren dit weekend niet zo talrijk vertegenwoordigd waren moesten we zowel zaterdag als zondag slechts ‘s middags in actie komen. Dit zorgde vooral op zondag voor een ware uitputtingsstrijd. De wedstrijden volgden elkaar in sneltempo op en er bleef amper tijd over om tussen de wedstrijden een slokje te drinken.
Mijn weekend is in enkele woorden samen te vatten: golven, golven en veel te veel golven …
Doordat de watersportbaan in Gent helemaal omrand is door rechte betonnen kanten kunnen de golven niet weg en blijven ze nog een hele tijd in het rond klotsen. Het ondiepe water zorgt er dan nog voor dat het extra zwaar trekken is en ook de wind blies stevig in ons nadeel.
Al deze factoren plus het feit dat we helemaal niet getraind hadden op 1000, 500 en 200 meters maakten dat ik niet zo’n geweldig gevoel overhield aan deze wedstrijd.
Achteraf bekeken had het misschien slimmer geweest om niet deel te nemen en gewoon een weekend stevig te trainen maar ja om het met de woorden van Bart Peeters te zeggen: “’t is dat je achteraf pas alles van tevoren weet”.
De volgende twee weken staat er voor mij niet veel speciaals meer op het programma. Ik zet de duur- en krachttrainingen gewoon verder en doe m’n best om m’n ventje ongelooflijk te soigneren zodat hij zich nog drie weken zo optimaal mogelijk kan voorbereiden op het WK en de wereldbeker manches.

BK Lange Baan te Roeselare

Na een hele winter in onze geliefde afdaler alle Belgische en buitenlandse riviertjes te overwinnen was het vorig weekend tijd voor de eerste lijnwedstrijd van het seizoen. Mijn afdaler moest mooi thuis blijven want deze keer was het aan de K1’s, K2’s en K4’s om het onderste uit de kan te halen.
Na het BK op de ourthe nam ik een weekje platte rust om dan drie weken geleden terug te beginnen met lange rustige basis trainingen, mijn vormpeil stond dus zeker niet op 100% topniveau maar was ook helemaal niet om van te huilen.
Zaterdag middag stond de K1 5000m op het programma. De behoorlijk warme temperaturen en de stevige wind zorgde ervoor dat het een zware wedstrijd ging worden. Onze start werd gezamenlijk gegeven met die van de aspiranten, junioren en veteranen dames. We lagen dus met een hele bende aan de start. Mijn start verliep niet echt geweldig waardoor ik de kopgroep van zo’n 10 man net miste. Ik volgde dus in een achterliggend groepje van drie terwijl de kopgroep beetje bij beetje begon uit te dunnen. Na 2500m kwamen we aan het keerpunt, ik versnelde om zeker zonder problemen door te bocht te geraken en voelde toen dat de twee andere dames die bij me in het groepje lagen het toch ook zwaar hadden. Op zo’n 1000m van de aankomst bleven we toch nog met z’n tweetjes over, ik ging er dus nog een eindspurt moeten uitpersen. In de spurt haalde ik het nog net maar de beste plaatsen waren natuurlijk al ingenomen. Uiteindelijk werd ik met een 11de plaats in totaal nog 3de senior dame en daar kon ik best wel tevreden mee zijn. Het verschil ten opzichte van vorig jaar was zelfs meenig supporters opgevallen.
Twee uur later lag Guy aan de start voor zijn K1 5000m, zijn start was geweldig maar zo’n 500m later ging het van kwaad naar erger, de kopgroep vaarde weg en hij bleef achter, de teleurstelling was behoorlijk groot, had hij te weinig in K1 gevaren en te veel in afdaler, was het de andere paddel, een slechte dag, de warmte, … wie zal het ooit weten?
Zondag ochtend om 7u vertrokken Tine, Nathalie en ik weer samen naar Roeselare, aangezien Guy vandaag niet meer zou meegaan (hij ging trainen in de ardennen) waren we op zaterdag avond weer naar huis gekomen en vertrokken we zondag zonder Guy weer naar Roeselare.
Om 10u15 stond de K4 5000m op het programma.
Door de drukke planning van ons vieren (Tine, Nathalie en Natacha) hadden we voor zondag ochtend slechts éénmaal samen gevaren en werd het dus afwachten naar het resultaat. Dat de dames van Neerpelt onklopbaar waren wisten we wel maar van onze starterscapaciteiten kunnen ze toch nog wel wat leren ;). Ondanks het scheef zitten en het niet altijd even gelijk paddelen moesten we tot aan het keerpunt zeker niet onderdoen voor de concurrentie, doordat ik de hele winter in afdaler trainde en het mijn eerste lange baan als stuurman van de K4 was schatte ik het keerpunt helemaal verkeerd in waardoor de achterstand op onze voorliggers een stuk groter werd. Toch gaven we ons niet direct gewonnen en bleven we gaan tot aan de aankomst. We werden uiteindelijk knap 2de op zo’n 15 seconden van de winnaars. Er is nog wat werk aan onze K4 maar dat we een sterk team hebben dat staat toch wel vast.
Na enkele uurtjes rust en wat pasta was het tijd voor de (voor ons) laatste wedstrijd van de dag, de K2 5000m waar ik samen met Tine aan de start zou verschijnen.
Ook hier geen commentaar op onze start maar spijtig genoeg konden het niet lang genoeg volhouden om met de kopgroep van 5 boten mee te gaan. Al snel werd de kopgroep uitgedund tot 3 boten en leken we nog aansluiting te kunnen maken bij Nathalie en Natacha maar net op die moment staken ook zij nog een tandje bij. Het resultaat werd een 6de plaats in totaal en 3de bij de senioren dames. We mochten dus zeer tevreden zijn, als we tegen september terug in topvorm zijn zouden er wel eens zeer mooie resultaten uit de bus kunnen komen.
Volgend weekend zijn we te bewonderen op de Blaarmeerse in Gent. Ook hier vooral een doorgedreven training want van de resultaten gaan we niet wakker liggen.